Omdat ik zo’n verschrikkelijke meisjesmepper zou zijn… (2015)

Okay dit is een willekeurige greep uit mijn geheugen zoals het tot mij is gekomen uit de hemelse cloud. Dit speelt in het jaar dat ik probeer te werken als software tester via het UWV nadat ik een jaar bij de Belastingdienst had gewerkt. Een en ander is mij opgehelderd door inzage in het Thalento Rapport dat over mij is geschreven in het kader van toelating tot de opleiding voor Junior softwaretester.

Hoewel ik de cursus ISQTB met goed gevolgd heb afgelegd toentertijd is het mij niet gelukt de werkzaamheden vast te houden daarna. En hier leg ik even uit waarom niet.

2015 was het laatste jaar dat ik volgens mij nog wel eens incidenteel speed gebruikte in het weekend, dronk toen buiten werktijd 6 halve liters per dag en blowde nog af en toe. Toen ging een maat van mij dood en kreeg ik ruzie met mijn ex. Heel kut voor het werkritme allemaal.

En als ik zeg ruzie bedoel ik rollenbollen over straat ruzie, politie kwam er bij, stomme muts huilen alsof zij een onschuldige smurf was en toen moest ik 9 maanden praten over onzin met reclassering voordat ze dat vervroegd geseponeerd hebben. Ik wil er eigenlijk niet veel woorden aan vuil maken, dit incident. Maar een lang verhaal nog langer:

Ik had de dag en nacht voorafgaand aan dat incident ook weer niet geslapen. Ik stond super strak van de Ritalin die ik gekregen had van Marc. En ik had dringend behoefte aan een paar biertjes om mezelf in slaap te drinken. Deze gelukkige omstandigheid werd gecombineerd met mijn ex die wel mee zou wandelen naar de winkel. Vraag me niet meer waarom, maar zij had mijn portemonnee bij zich. We waren amper de deur uit, net bij het tankstation toen zij zich ineens bedacht en wou omdraaien met veel gemopper. En mijn portemonnee. Nou was dat item vrij essentieel om de door mij gewenste biertjes te kunnen halen. Dus ik vraag eerst of ik hem dan terug mag. Ze wou de portemonnee niet geven. Waarop ik probeer de portemonnee van haar af te pakken.

En in plaats van dat die muts mijn eigendom gewoon teruggeeft gaat ze ineens met me lopen vechten er om. Uit het niets. Echt er was geen enkele aanleiding verder op dat moment om daar midden op straat onder toezicht van de camera’s van het tankstation moeilijk te gaan doen. Dus voordat zij mij wat aandoet, leg ik haar met een subtiel heupworpje op de grond. Dat wil zeggen dat ik haar vasthield zodat ze niet op de tegels klapt. Maar in plaats dat ze nu wel de portemonnee los laat en gewoon naar huis loopt, begint die dwerg mij opnieuw aan te vallen en met een felle woede waar ik alleen maar tegen moest verdedigen.

Toen kwamen er omstanders en gaf ik maar op, want ik had geen zin in gezeik en ik loop weg bij de drama. Mevrouw gaat lopen huilen en mekkeren tegen de omstanders. En zo belandde ik op het politiebureau. Nou mag die idiote feeks blij zijn dat ik wel kan nadenken op dat punt en ik geen tegenaangifte tegen haar doe. Maar dat behoorde tot de mogelijkheden gezien hoe ze mij had aangevallen.

Enfin ik kreeg een advocaat, heb schuld bekend voor mijn aandeel en volledige verantwoordelijkheid genomen voor de situatie. De volgende avond was ik weer thuis met in mijn zak een voorwaardelijke afdoening van de zaak. Dat wil zeggen dat ik bij de OvJ te kennen heb gegeven mee te werken aan begeleiding via reclassering en als ik dat naar tevredenheid zou volgen gedurende een jaar en niet in herhaling zou vervallen, dan werd dat feit geseponeerd.

Dus ja, toen zag ik niet meer de tijd en ruimte om verder nog arbeidsmatig iets te doen met mijn leven op dat punt. En toen heb ik met GGNet mijn dossier een beetje ingekleurd voor het UWV met deze feitjes er subtiel in verwerkt alsof ik 1 of andere debiel was, tja, en toen hoefde ik niet meer te werken. Dat was toen even nodig ja. Wist ik veel dat het levenslang achter de geraniums betekende.

Maar dat Thalento rapport heb ik nu eens met een helder hoofd weer gelezen, wat een ongelooflijk verschil tussen wie ik dacht te zijn en wie ik ben volgens anderen zeg. Man man man. Ik voel me met terugwerkende kracht een beetje boel een sneue kneus nu.

Werkelijke medische dingen speelde toen wel hoor: Ik bedoel, die radiokies was nog niet getrokken (ik hoorde stemmen) en sliep soms maar 1x per week bijvoorbeeld. In plaats van die symptomen te medicaliseren als erfelijke levenslange aandoening schaar ik ze onder vergiftiging.

Steun onze DierenBescherming Campagne!

Doneer speciaal voor dit stuk

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.