Status DGA – En ik ben niet de baas

Nou het was weer zo ver: Fanmail van de grote sponsors van het Rijk, UWV: Uit de rapportage, onderzoek en herbeoordeling blijkt dat ik een zogenaamde Status DGA heb, en dat betekent dat ik Duurzaam Geen Arbeidsvermogen heb. Dat is enerzijds balen, anderzijds biedt het mogelijkheden.

Still in a cage

Ik heb altijd het idee gehad dat ik hier in Nederland maar een beetje de boel aan het flessen was. Ik bedoel, al die dingen die ik deed en soms nog wel doe, dat is toch mijn eigen schuld? Roept een stem in mijn gedachten vaak. En dat gratis geld, dat kan toch ook niet eeuwig goed gaan? Ik ben echter nu voor de 3e keer volledig doorgelicht door een arbeidsdeskundige en een arbeidsarts en de conclusie is unaniem dat ik niemand oplicht en dat ik volledig in mijn recht sta met een Wajong (<2010) uitkering.

Hoe komt het dan dat ik zelf zo’n idee heb dat ik toch wat moet? Tja, enerzijds heb ik 2 ouders die beide ondernemer zijn en die cultuur van “Als je maar hard genoeg probeert kom je wel verder” is er een beetje ingestampt. Anderzijds is er de anonieme blik van ‘de maatschappij’ oftewel “Ze” … “Ze” vinden altijd dat ik wel kan werken, ze denken altijd dat je aan mij toch niets ziet, ze zien mij af en toe een klus doen en ze vinden vanalles. Maar ‘ze’ betaalt de huur hier niet. Dus ze mogen wel eens stoppen met hun nodeloze commentaar, zelfstigma en bizarre onmogelijke eisen aan mij te stellen.

Beslissing UWV

Wat betekent dit nu? Nou dat ik de behaalde successen (geen bewind voering, geen GGZ-behandeling, stabiele dosis medicatie op lager niveau etc.) mag gaan vieren en verder dat ik gewoon mag blijven doen op mijn manier wat ik altijd al deed. Niet niks. Maar zeker niets dat officieel als “arbeid” erkend wordt. Ik denk dat ik een soort van vrijmetselaar gemaakt ben haha. Af en toe zo her en der mijn steentjes bijdragen en verder een stabiel inkomen.

Verder heb ik hier heel gemengde gevoelens bij. Enerzijds leest zo’n rapport toch weer een beetje als een soort vroegpensioen. En anderzijds heb ik volledig aan alle verplichtingen als uitkeringsgerechtigde gedaan om: Verbetering te bewerkstelligen en dat te melden zodra daar sprake van is. Alleen in mijn geval is mijn beste dus niet goed genoeg om “mee te mogen doen” – de participatiewet ten spijt. Bij nadere bestudering van het beestje had het ook beter de #uitsluitingswet kunnen heten. Want je mag echt van alles vooral niet met dat ding…

Wat rest is acceptatie en kijken wat ik toch kan doen, door middel van dit blog en aanverwante ICT-zaken. Dagbesteding voor mezelf blijven organiseren dus. Want ergens daadwerkelijk werken, zonder daarbij geld ervoor te krijgen is niet alleen arbeidsmarktverdrukking en oneerlijke concurrentie, maar gaat ook tegen mijn hele opvatting in van hoe een beloning zou moeten volgen op elke inspanning die meer inhoud dan op de bank hangen en Netflix checken / gamen etc.

https://escovan.net

Steun onze DierenBescherming Campagne!

Meer van dit?

Doneer speciaal voor dit stuk

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.