Herstel op de FPA (1)

Lieve Lezers van mijn online verslaggeving van vroeger tijden, opa vertelt – of nou ja, ik ben nog geen 40, maar met zo’n gevuld leven als ik leidde kan ik niet vroeg genoeg beginnen met mijn memoires. Ik was tenslotte pas een paar keer eerder begonnen. Deze verhalen reeks gaat verder waar “De Bajes”-reeks ophield.

We schrijven het jaar 2007 als ik de Penitentiaire Inrichting te Vught verlaat. Met het diploma in lagere computerkunde op zak, een hoofd vol boeken en goede moed om niet weer terug te komen aldaar werd ik door de dappere chauffeurs van de Dienst Vervoer & Ondersteuning (De vervoersmaatschappij van Justitie, red.) afgezet bij – en dit geloof je niet: Waar alle ellende begonnen was, Stichting GGNet te Warnsveld. Met een dikke grijns op mijn smoel wandel ik na ruim een jaar weer binnen op de Boog en dit keer kunnen ze mij er niet uit gooien. Want de rechter heeft besloten dat ik behandeld dien te worden en de Officier van Jusititie heeft na – wat nudging door mij en mijn MWD’er uit de PI, besloten dat GGNet de Place to be is voor deze scribent. Wow. Dat was een *kuche* lange omzwerving, en je moet wel zeggen all inclusive arrangement. Ik ben nuchterder dan ooit. En gelukkig niets slechter geworden van mijn avonturen in de Bajes.

Nou daar dachten ze bij GGNet dus wat minder optimistisch over. Zoals ik al eerder melding maakte hebben ze mij destijds, verkeerd – onder invloed – gediagnosticeerd of althans gelabelt met allerlei onbewijsbare theorietjes waarvan Forensisch Psycholoog I. van Eynde; alleen Paranoïde Schizofrenie overeind liet. Verslaving werd gek genoeg door het NFI nergens vermeld. En ze noemde mij dan de vreemde vogel. Whatever man. Ik kom hier nuchter, heb nergens last van en wat gaan we doen?!

Roadtrip! Zei GGNet… Ze bleken geen zin, geen plek of geen heil te zien in behandeling in Warnsveld dus ik werd per ommegaande diezelfde maand nog verhuisd van FPA De Boog in Warnsveld – bekend van toentertijd redelijk snelle synchrone internet verbinding. Naar helemaal de kop van Noord-Holland: FPA Heiloo. En daar ging ik dan, met vervoer en spulletjes en ik had natuurlijk niet veel, maar wel een beetje meer vrijheid dan in mijn tijd in voorlopige hechtenis. Een (psychiatrisch) Verpleegkundige of een Forensisch Psycholoog of een Creatief Therapeut, het zijn allemaal net iets relaxtere functies dan dagelijks achter de deur gezet worden dan de overwegend mannelijke populatie van Penitentiair Inrichting Werkers (PIW’ers) die in de bajes de dienst uitmaken.

Dus eenmaal in Heiloo aangekomen bleken ze een score systeem te hebben. Vertoonde je gewenst gedrag? Dan kreeg je meer vrijheden. Iedereen kwam binnen op niveau 1, dat was in volledige beperking op kamer dus. Dan mocht je naar niveau twee, dat was onder begeleiding op de afdeling, en dan 3 dan mocht je deelnemen aan therapie etc. etc. tot en met niveau 6 waarbij je zelfstandig de stad Alkmaar (op afspraak dan wel) zelfs mocht bezoeken. Al hield ik het bij Heiloo. Alkmaar is een takken eind lopen vanaf Heiloo kan ik je zeggen. Al had ik wel vrij snel uitgevogeld dat daar de dichtstbijzijnde coffeeshop zit. Ik had geen zin in A) dat hele gedoe B) de consequenties van een dergelijk misbruik van de verworven vrijheid. Het was niet zo dat ze je bang maakte voor je gedrag maar meer dat ze je bewust maakten van de consequenties op je beperkte leventje daar als je je vrijheid niet wijs benut. Dat deden ze allemaal bijzonder goed.

Dit verhaal wordt vervolgd in een deel 2

Link

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Categories: AutobiografischTags: , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.