Dat verhaal kwam niet

Ik heb er echt op gezwoegd en gezweet maar wat ik niet weet kan ik niet schrijven. Het verhaal hoe je op een gezonde manier van jezelf kan houden, vloeit niet bepaald uit mijn toetsen…

Ja, dat zegt de dictator in mijn hoofd dan…

Ik bedoel, ik heb regelmatig van die gedachten dat ik niet goed (genoeg) ben. Dat ik mislukt ben op allerlei vlak en dat anderen van alles altijd beter doen dan ik. En dat doet mij zeer. Er is wel vooruitgang echter, maar hoe ik die bereikt heb weet ik niet precies.

Vorig jaar – pré corona – zou ik nog COMET-training krijgen, dat zou een redelijk intensieve training worden om gedachten om te buigen of zoiets. Toen kwam corona en werd het opgeschort, omdat het groepstherapie is. En toen werd ik verliefd en had ik nergens last van. Dat inzicht dat mijn ‘faal gedachten’ zoals ik ze noem gewoon ‘spontaan kunnen verdwijnen’ maakte ook dat ik geen heil meer zag in die training.

Helaas, ik ben nu 9 maanden in een relatie, de hevigste verliefdheid is getemperd – al zijn we nog steeds erg gek op elkaar en genieten we echt wel elk moment dat we bij elkaar zijn. En ook is het zo dat ik niet meer de gebroken zwaan ben die ik was. Ik bedoel, ik heb daadwerkelijk – onder andere door bizar veel te praten met mijn lief en anderen, en door hier op dit blog aantekening te maken, echt wel vooruitgang geboekt.

Dus als ik dan een tip mag geven van “wat werkt waar ik zelf invloed op heb” dan is het praten, praten en nog eens praten met mensen. Contact zoeken in plaats van isoleren. Er op uit gaan, al is het maar te voet. Even met de buurman een babbeltje maken. En met de LuisterLijn kom ik ook een heel eind. Maar die nieuwe relatie dat is natuurlijk niet iets dat iemand zelf “even kan regelen” en dat is toch wel zo’n beetje het grootste aandeel denk ik in de vooruitgang die ik sinds vorig jaar geboekt heb.

Verder schreef ik al eerder over (zelf-)Acceptatie. Dat doet ook een hoop. Zo heb ik voor nu bijvoorbeeld in samenspraak met TwoMorrow – een re-integratie bureau en het UWV overlegd tot ik een ons weeg, om uiteindelijk tot de conclusie te komen die ik hier ook al trek. Subsidie van het UWV zit er niet meer in voor wat betreft opleiding. En als ik dat wel zou willen moet ik me ‘goed laten keuren’ en dat is even een beetje teveel van het goede momenteel. Want een beoordeling met arbeidsvermogen houdt in dat ik direct 100 euro netto minder per maand krijg. Dat stukje zou ik moeten gaan werken dan. En dat werk duurzaam volhouden, dat lukt dus niet zo best. Dus hier heb ik geaccepteerd dat ik gewoon mijn eigen tijd mag blijven indelen en vullen zoals het wel gaat. En met de extra’s die ik daarmee verdien, mag ik doen wat ik denk dat goed is.

Met het oog op het bewind dat straks niet meer van kracht is, heb ik het strakke voornemen om toch van die weinige tientjes er een paar opzij te zetten. Om uiteindelijk toch te sparen voor de voorgenomen opleiding tot ervaringsdeskundige. Misschien wordt het wel pas 2024 dat ik dan genoeg heb gespaard, want een HBO-opleiding is hartstikke duur en zoals ik al zei: Het UWV betaalt niks.

Goed, dit alles heb ik ervaren als “falen” als in, dat ik niet voldoende arbeidsvermogen heb om de subsidie voor een opleiding los te peuteren, dat ziet ‘de dictator in mijn hoofd’ – als een gebrek. Ik heb gedachten dat ik mislukt ben op dit punt. En ook dat ik toch bepaalde medicijnen wel nodig bleek te hebben waar ik juist voor naar de kliniek ben geweest, ziet ‘de dictator’ als een gebrek.

En dan moet ik telkens weer rationeel compenseren met positieve gedachten aan de dingen die wél gelukt zijn. En waar ik vandaan kwam en waar ik nu ben. En als ik dan het grote plaatje bekijk van de afgelopen 19 jaar af en aan therapietjes, opnames en uiteindelijk een behoorlijke verhoging van de GAF-score, dan ben ik redelijk trots. Maar hoe ik nu precies die ‘dictator’ in mijn hoofd uitschakel – en dan het liefst zonder hem lam te leggen met wijn, daarvan heb ik geen idee nu nog. Het blijft oefenen. Elke dag weer, soms wat minder en soms wat meer.

Tips mogen in de comments.

https://escovan.net

Steun onze DierenBescherming Campagne!

Meer van dit?

Doneer speciaal voor dit stuk

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

4 thoughts on “Dat verhaal kwam niet

  1. Ik heb ook zo’n strenge stem gehad en ik zie mijn partner er ook mee worstelen. Het is zo’n stem waar je aan gewend bent geraakt, omdat hij er altijd was. Waar ik achter gekomen ben, is dat het de stem van het verleden is. Dat hij voortkwam uit hoe er met mij om gegaan is. Mijn reactie daarop is in mijn cellen gaan zitten en daardoor kostte het veel tijd in het leren herkennen en ermee omgaan. Ik noem het een kind-reactie. En hoe meer basis gevoel ik kreeg, hoe makkelijker werd het om mij er niet langer mee te identificeren. Ik ging mededogen voelen voor het kind en wat het mee gemaakt had en met de consequenties die het had en heeft voor mijn verdere leven.

    Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Als dit vragen oproept, stel ze gerust. Ik vind het super dat het al zoveel beter met je gaat.

    1. Oh ja ik weet wel wie de ‘dictator’ is – ze heeft me geworpen, dus ik herken d’r wel. Sinds we geen contact meer hebben gaat het ook een stuk beter inderdaad. Maar ja, ik denk inderdaad maar zo: Zij moet de hele dag, elke dag, met zichzelf leven – en ik heb gewoon een leuk leven momenteel.
      Ik zal later een blog schrijven over hoe ik veels te jong al allerlei problemen van de aard van KOPP-zorgen kreeg. En ik maar luisteren. Naar de rancune en het liefdesverdriet. Alles in me opgeslagen. Maar als iemand me ooit vraagt of ik een ‘slechte jeugd had’ – dan antwoord ik ontkennend. Het was gewoon zoals het was. Ik heb mijn ouders niet uitgekozen en ze deden wat ze konden met de kennis en middelen die ze hadden.

  2. Heel helder verwoord en absoluut herkenbaar. Het zijn oude, negatieve boodschappen die je verteld zijn. CGT is niet altijd de oplossing, al kan het soms een beetje vooruit helpen. Als alternatief zou er wat vaker gericht mogen worden op non-verbale therapie en cursussen. Stop met denken en praten, beleef wat er gebeurt. Een andere manier van verwerken. Onkostenvergoeding vanuit het UWV is helaas bij opleidingen alleen bruikbaar als je nog laaggeschoold bent en weinig ervaring hebt. Het is zonde voor mensen als jij die zich verder willen ontwikkelen. Succes! En ga er maar vanuit dat die onzekerheid bij veel mensen speelt, al laten ze het niet altijd zo eerlijk zien als jij.

    1. Nou, ik ben tot HBO-niveau geschoold door het UWV feitelijk. Ik heb Netwerkbeheer op Niveau 4 gedaan en daarbij MCTS (Microsoft) op niveau 5. Dus dat het UWV alleen maar “beginnerscursussen” uitdeelt, dat is niet waar. Echter door een geflopt huwelijk dat veel te veel van mij heeft gevraagd, kon ik het arbeidsproces niet vol houden. En dan het middelengebruik (speed/cannabis) dat tot 2015 heeft gespeeld (Niet dagelijks, maar genoeg om te ontregelen…) maakte het samen allemaal “too much to cope”. Dus toen de schifting werd gemaakt “wie kan werken en wie niet” eind 2015, heb ik bezwaar aangetekend tegen ‘vermeend arbeidsvermogen’ … Met succes. En zo ben ik in de 100% nix nooit einde verhaal bak gekomen. UWV blij: Want dit is goedkoper. Ik blij, want met een internetverbinding en alle tijd, kan ik mezelf ook best vermaken en scholen. Consequentie is wel de situatie die ik hier beschrijf. Dat noemt men met een moeilijk woord ‘padafhankelijkheid

Laat een antwoord achter aan Jelle Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.