Twee lijntjes paracetamol

Mijn avonturen in Den Hagistan (3)

Okay, waar waren we gebleven … Ik maak het verhaal hier niet synchroon met de tijd want er gebeurde nog zoveel meer in Den Hagistan waar ik nog even aandacht aan wil besteden. Dus dit is de laatste uit het drieluik met verwijzingen door het hele verhaal.

Ik woonde dus in Den Haag in de flat van mijn oom Ynze. Hij kon geweldig koken overigens. Heb nooit een bord eten moeten missen daardoor. Maar als het weekend aan kwam rookten we crack. De enige manier om dat te overleven is door goed eten en goed slapen en veel water te drinken. Of bier, wat toch ook 95% water is. Maar goed, zo redde we het dus best lang.

In Den Haag had mijn biologische vader een projectje met het schrijven van een “Bridge programma” dat wil zeggen een computerspel dat het kaartspel bridge vertegenwoordigde. Het is jammer dat mijn biopa een latente gokverslaving heeft maar geniaal is hij zeker. Ik bedoel, hij leerde mij toen ik nog een guppie was om te programmeren in BASIC onder andere. Het is een lieve man, maar niet zo’n handige kerel.

Zoals ik al zei: Mijn biopa had mij in huis genomen in Den Haag, ondanks of dankzij mijn struggles in het ouderlijk huis in Zutphen. Dat moet een heel overleg zijn geweest met Ynze, mijn oom. Want die huurde de flat in Laakkwartier. Laak is trouwens een kolere buurt in Den Haag, maar ligt wel lekker dichtbij Hollands Spoor en de Hogeschool. Die tegenwoordig “InHolland” heet als ik me niet vergis. Maar toen nog gewoon de Haagse Hogeschool was.

Goed, we woonden daar dus met zijn 4’en. Ik, mijn oom Ynze, mijn vader JP en gelegenheidsjunk El-Gin. Ik benoem de laatste specifiek zo omdat mijn oom dus homo heeft, en El-Gin wel “wat kon regelen” in dat kader teneinde zo aan zijn fix te komen. Ik ben er verder niet bij betrokken geweest gelukkig. Maar ik hoorde wel eens wat.

Dus het computerprogramma van mijn pa was gewoon één dikke faal operatie. Hij had 10.000 exemplaren laten drukken op CDROM inclusief doosjes en alles, maar er bleek nog een bug in het programma te zitten. Dat deed hij natuurlijk niet van zijn eigen geld. Hij had een lening met een contract bij de lokale Shell-ondernemer afgesloten. Typisch mijn pa. Grote plannen, kleine uitkomst. In dit geval werd ik zelfs gevraagd of ik de code kon verbeteren aangezien die op de CDROM gewoon een fout bevatte… Nou daar heb ik even vriendelijk voor bedankt. Ik was tenslotte niet verantwoordelijk voor de schulden van mijn pa verder.

Goed, ik zei dat er een paar middelen voorbij zouden komen, daar kom ik nu abrupt toe. Ik bedoel, El-Gin had gewoon een dikke heroïne verslaving die hij meestal rookte overigens en niet spoot. Dus zodoende heb ik ook eens geprobeerd hoe heroïne was. Ik vond het niks. Werd misselijk en heb het daarbij gelaten toen. Godzijdank.

In een later verhaal zal ik nog vaker melding maken van speed – dat ik op den duur ter vervanging van coke – gebruik. En nog veel later, in 2013 krijg ik te maken met synthetische coke, ofwel MDPV. Maar dat was zo’n kutverhaal dat het een eigen blog krijgt.

Ik ging dus na deel 2, verder naar Zwolle. Ik huurde een kamer voor bizar veel geld. Echt gewoon 600 gulden per maand voor 17m2 en gedeelde ruimtes alles. Ik bedoel, je zou er als hoertje nog niet kunnen wonen met dat geld, laat staan als student. Ik mocht echter instromen op het 2e jaar van de Bedrijfskundige Informatica op Windesheim wegens mijn bewezen competenties. Alleen daarna ging het mis.

Die woning, met 13 kamers, was dus gevuld met criminelen en junken. Het betrof de Zwarteweg 73 in Zwolle. Op loopafstand van de campus wel, dat wel. Maar dacht je serieus dat ik in een drugsmilieu ging studeren? Nee natuurlijk niet pannenkoek. Ik gebruikte de stufi en de lening van de Rabobank in der tijd om crack mee te kopen. Pas toen het onhoudbaar werd in 2002 en ik uit mijn huis gezet werd door crackschulden en psychose, viel het kwartje dat ik beter clean of in ieder geval helder in mijn hoofd moest blijven.

En hoe dit verder gaat lees je in andere blogs wel TZT. Tot dusver was dit de reeks over crack. Maar geloof vooral niet dat ik “genezen” was na mijn verplichte opname in 2002. Ik heb nog lang lopen gebruiken en frustreren tot ik echt niet meer kon, en moest stoppen. Met alcohol als laatste dus. Daar lees je hier alles over.

En daarmee komt een eind aan het drieluik CRACK dikke Gek!. We hebben de informatie afgepast op de lezer en voor meer detail verwijs ik maar even naar de eerste twee delen:

https://ervaringswerker.nl/2021/05/23/crack-dikke-gek-1/

https://ervaringswerker.nl/2021/05/23/crack-dikke-gek-2/

Bestel een origineel vaderdag cadeau bij StellaBek®Hierrrr via Shirtee.com
https://www.voor14.nl

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Categories: AutobiografischTags: ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.