De Bajes: Een eenmalige levenservaring (3)

Goed, het laatste deel. Hoop ik. Dat merken we onderweg wel. Ik hoop het voor 1 april af te hebben want ik maak geen grappen! Waar waren we… Ohja: Ik was kennelijk psychotisch. Dat ziet mijn gezonde verstand wel en mijn zieke geest niet. Dus als ik wissel in bewoordingen daaromtrent, dan is het dat.

Als je je afvraagt wat er te doen is in de bajes…. Net niet niks.

Goed, volgens de breed gedragen opvatting van de meeste – maar niet alle – psychiaters, is een psychose een invaliderende hersenziekte die indien onbehandeld je een plantje zou maken of zoiets van die lulkoek. Dus werd ik onder dwang op medicatie gezet. Dat betekent dus dat ze met een 6 koppig team je cel binnenkomen, je gebieden te gaan liggen op je buik, je handboeien om doen, en vervoeren naar de isoleercel. Waar ze je uitkleden. En een dikke spuit in je bilspier duwen. Na een dag of drie mocht ik dan weer terug naar de afdeling. Ook de 2e spuit wou ik niet vrijwillig. En ik werd weer naar de isoleer vervoerd. Zelfde ritueel. Daarna een overall aan. De 2e keer mocht ik er een week blijven. En ik kreeg niets tegen bijwerkingen. Dus ik heb daar één van mijn kiezen kapot gebeten. Een derde herhaling van zulk geweld vond ik niet zo heel noodzakelijk. Ik nam die verrekte spuit wel “vrijwillig”, was ik tenminste met 10 minuten klaar.

Dus als ik dan van die hullies en halfies op het Malieveld zie janken dat de Politie het echt meent als ze een uur lang vriendelijk verzoeken op te rotten… En daarna min of meer vrijwillig een knuppel gaan koppen. Terwijl ze dus alle kanten op konden. Dan overvalt mij een soort sans-meelijwekkend leedvermaak. Jij kon weg wappie. Jij had in beginsel geen boeien om. Jij stond daar vrijwillig. Dus accepteer de consequenties van je daden.

Goed waar waren we gebleven. Op die gezellige FOBA zaten ook moordenaars, verkrachters, nou ja je snapt het wel, alles wat uiteindelijk op de TBS belandt. Dit feit alleen al. En het feit dat ik niet op mijn mondje gevallen ben resulteerde in twee gevallen van mishandeling. De eerste keer kwam een soort van Bokito in mijn cel opdraven, ik had nog niet geleerd dat ik mijn stoel voor de deur moest zetten, en werd ik zonder enige aanleiding drie keer keihard vol in mijn gezicht geslagen totdat mijn geschreeuw de Penitentiaire Inrichting Werkers had bereikt. Die aap heeft toen 6 weken in isolatie gezeten. Niemand heeft mij gewezen op het feit dat ik aangifte kon doen. Dus daar heeft hij geluk mee gehad.

De tweede keer was gelukkig iets minder gewelddadig en had ik een kleine maar blijkbaar voldoende aanleiding gegeven door een nieuwe gedetineerde te haasten bij het schoonvegen van zijn cel. Ik was namelijk reiniger er ik had de bezem nodig. Hij naar mij toe, en pal voor de PIW-post kreeg ik een verwijfde vlakke hand in mijn gezicht. Dat kwam hem dus maar op 3 dagen isoleer te staan. En mij op een reprimande. Ik moest niet zo ad rem zijn ofzo. Ja, want dan is geweld ineens toegestaan, als iemand verbaal sterker is.

Een en ander resulteerde er in dat ik het hele complex daar luidkeels betitelde als “Geen Vrienden B.V.” en nee daar maak je geen vrienden mee. Ik ging met niemand om verder. Deed mijn eigen ding. Stond vaak alleen te luchten. En hoefde echt geen Hyves-vriendjes te worden met die mongolen.

Na een slopende periode van drie lange maanden observatie, was ik dan eindelijk tot twee keer toe in de rechtszaal geweest met mijn advocaat. Het onderzoek naar mijn geestelijke constitutie waar ik mijn volledige medewerking aan heb verleend, uiteindelijk, was afgerond. En het NFI en de Officier van Justitie vroegen en kregen een Artikel 37 maatregel. Met dank aan mijn advocaat kon ik die uitspraak voor de brandstichting ook gebruiken voor de vernielingen, terrein overtredingen en kleinere delicten waarvoor ik in Zwolle moest komen opdagen. Kortom alles bij elkaar was ik veroordeeld tot een jaar verplichte behandeling in de Forensische GGZ, zonder aftrek van voorarrest, want dat geldt alleen bij celstraffen niet bij behandelingen.

Hierna mocht ik door naar de Forensische Schakel Unit 4 in de PI Vught. Dit is een afdeling van 16 cellen verdeeld over twee rijen van acht cellen waar ik in totaal iets korter dan drie maanden nog weer kon wachten totdat er plek was in de GGZ. Nou ja, je begrijpt ik nam mijn medicijnen. Het verzet was gebroken. En ik besloot maar mee te werken. En hoe.

Ten eerste heb ik al het werk aldaar aangepakt. Dat betekende reinigen van het cellenblok, dagelijks werk wat neer kwam op hondenkoekjes inpakken letterlijk. En daarnaast volgde ik de veel te makkelijke maar wel ego strelende modules van EXIN voor het European Computer Driving License. Hele mond vol, stelt geen zak voor, beetje met Office kunnen werken kwam het op neer. Goed, die haalde ik dus ook glansrijk met iets van rond de 97% score. Te makkelijk gewoon. Wat wel grappig was was dat er taart voor de hele afdeling was nadat ik alle modules succesvol had behaald. Iedereen was me dankbaar. En de taart snel op overigens. Stelletje ransapen (!)

Bewijs!

Verder tegen de verveling en ten einde de grijze massa wat betere afleiding te bieden dan de suffe TV, heb ik alle delen van de Donkere Toren Serie van Stephen King daar gelezen. En de Cliënt en nog het een en ander van John Grisham. Het valt me nu wel op hoeveel ik deed in een krappe drie maanden, maar ja, als je geen internet hebt en niet de hele dag kan bellen dan krijg je nog wat voor elkaar. Ik bekijk het maar positief.

Nou goed, uiteindelijk vond ik het wel lang genoeg duren en heb ik de Officier middels een bepaalde procedure gedwongen over te gaan tot plaatsing. Dat was je recht in die tijd bij die maatregel. TBS’ers hadden niet zoveel geluk maar die kregen wachtgeld soort van. Dus de poort uit en toen werd mijn bajes rekening bekend gemaakt. Dat is wat er gebeurt bij het verlaten van de inrichting. Dat heb ik handje contantje meegekregen in een enveloppe wel 50 euro en nog wat. Als je dan bedenkt dat het basisloon in die tijd daar 10 euro per week was dan had ik behoorlijk zuinig geleefd en behoorlijk hard gewerkt. Ook het ECDL-diploma kwam op de laatste dag binnen dus ik verliet de gevangenis met een papiertje en 50 piek.

Hierna vervolgt de reis zich naar de Forensisch Psychiatrische Afdeling, maar dat hoort dus niet meer bij de Bajes-reeks anders kom ik nooit klaar.

Tot slot kan ik iedereen die geen klappen wil of dwangmedicatie en toch wil weten of we nou “soft straffen” in Nederland aanraden om naar de Open Dagen van Dienst Justitiële Inrichtingen te gaan. Kost niet duur, ervaring rijker en je mag dezelfde dag nog naar huis.

Tot zover!

https://www.voor14.nl
Categories: Autobiografisch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.