En dan klapt het…

Dus, ik zit mezelf al even te stressen om er een goede blog uit te gooien. Niet dat ik iemand iets verplicht ben, maar ik voel gewoon dat dat mijn steentje bijdrage is. Dit blog gaat over terugval en hoe daar mee om te gaan.

Terugval? Ja terugval. Dat is iets dat iedere verslaafde overkomt, en ook wel vaker en we willen het echt niet en we doen het niet expres om onze naasten te kwetsen, maar het komt gewoon voor. Zie het als een blessure die bij inspanning weer kan opspelen. Ik heb zelf toevallig het perfecte voorbeeld voor dit verhaal met een schouderblessure. Ik heb dat ding een paar jaar geleden uit de kom gehad, en toen nog wat vaker, en toen bleef het een zwakke plek. Dat wil zeggen: Ik kan nooit meer tennissen. Nou gaf ik daar sowieso al geen fuck om, maar daar gaat het niet om. Ik moet elke 2 a 3 jaar een rondje langs de fysio of manueel therapeut om te zorgen dat die schouder weer lekker meewerkt. En wat is er dan gebeurd? Tja, wie zal het zeggen. Een beetje stress, een paar lange nachten achter de PC, alle kleine beetjes die de schouder weer verzwakt hebben. En dan kom ik dus bij de fysiotherapeut en dan krijg ik oefeningen die ik eigenlijk nog had kunnen weten. Beetje de schouder aansterken. Beetje andere houding. Beetje stress verminderen ook door minder beeldschermwerk. Maar goed, een herhalingsoefening dus. En dan heb ik 1, 2 of 3 sessies nodig om weer even scherp te hebben waar de schouder last van heeft en wat die nodig heeft en dan gaat het spoedig weer beter. Echt.

Zo is het dus ook met verslaving. Soms komt gewoon de oude routine er weer in, en dan ga ik lekker op zaken die uitlokken dat ik weer een wijntje pak. En daar schaam ik me dan kapot voor hoor. Begrijp me niet verkeerd. Ik wens soms echt in mijn hoofd dat ik deze keer nou maar dood ging aan de terugval. Maar dat is dus juist het verslavingsmonster wat dan praat. Want hey, als ik het zo uit typ hier: Natuurlijk wil ik helemaal geen drank dood. Maar goed. In dit geval was er nog een tweede aanleiding los van het verzakken van de training:

Ik ben al tijden bezig om antipsychotica af te bouwen. Dat zijn hele zware medicijnen die behoorlijk wat gevoel afvlakken. En bij het afbouwen komen de klachten waarvoor ik ze krijg tijdelijk, dubbel zo hard terug. En ik wil wel opletten dat ik niet doorschiet in een echte psychose natuurlijk. Dus eerst de voortgang melden: In 2016 zat ik nog op 37,5mg Risperdal Consta per 2 weken, per injectie in de bil. In 2017 heb ik dat “omgebouwd” naar 5mg per dag oraal. Dat is – voor de potentie van Risperdal – nog best een stevige dosis. In 2019 uiteindelijk bij het programma van Solutions heb ik het omgebouwd naar 20 mg Abilify. Ja, een ander middel dus een andere potentie. Maar schakel 5mg Risperdal maar gelijk aan 20mg Abilify. Alleen met Abilify kun je precies abouwen dus. Dus in 2020 heb ik die 20mg Abilify afgebouwd naar 10mg. En de meest recente ontwikkeling in dit succesverhaal is 7,5mg Abilify per dag.

Dat werd een zware beproeving overigens. En nu kom ik op de terugval: Ik krijg dus symptomen als overprikkeling en moeite met het onderscheid maken tussen bronnen van prikkels en gewoon intens geestelijk lijden tijdelijk bij het afbouwen. En dat is okay verder hoor. Ik weet waar ik het voor doe. Uiteindelijk gaat het er om dat ik geen of althans zo min mogelijk antipsychotica hoef te slikken en mijn brein moet daar even op afstemmen. Na 19 jaar aan deze zware medicatie is dat gewoon best wel wennen. Maar goed, daarom gebruik ik dus tijdelijk – en ik meen het als ik zeg tijdelijk – de centraal dempende stof alcohol. Omdat dat weer iets opvangt van de prikkelgevoelens. Klinkt als een slecht excuus, is het niet. En je kunt de deskundigen raadplegen. Overigens krijg ik ook diazepam en propranolol, ook tijdelijk, om deze afbouw in goede banen te leiden.

Maar goed, het wordt alweer een veel te lang verhaal, ik wil dus even benadrukken waar ik mee begon: Soms is de draagkracht – het vermogen om psychisch lijden te dragen dus, gewoon niet toereikend om al die goede voornemens in stand te houden. En dat is medisch bewezen een defect en niet iets van een slecht karakter. En als ik daar nou ook geen groot probleem van maak, maar gewoon accepteer dat het er eventjes is, tijdelijk dus nogmaals, dan kan ik mezelf wel weer oprapen aan het beterende deel van de afbouwperiode.

Tot slot wil ik iedereen die worstelt met verslaving en medicijnen meegeven dat het okay is dus, het is een ziekte en je kunt jezelf soms echt niet helpen, en dat wordt ondersteund door medische literatuur. Je bent dus geen slecht mens. En ook al laten mensen je misschien vallen omdat ze niet het idee hebben dat je genoeg je best doet, dat is hun probleem dan maar. We mogen vaststellen dat wij als bewuste verslaafden, er echt alles aan doen om de schade te beperken, maar dat het soms gewoon echt niet gaat. En dat is okay.

Bestel een origineel vaderdag cadeau bij StellaBek®Hierrrr via Shirtee.com
https://www.voor14.nl

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Categories: Autobiografisch

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.