Een ongeval

Hoewel sommige mensen er genoegen in scheppen om achter alle dramatische gebeurtenissen een dader of schuldige aan te wijzen, moet ik die mensen teleurstellen voor waar het aankomt op mijn verhaal. Ik kan namelijk met de kennis van nu oprecht zeggen, dat zo’n beetje alle hoogtepunten, de schade, de detentie etc. neerkomt op een ongeval. Een gevalletje verzekeringswerk. Met vooral mij als gedupeerde. Dus kom me ook niet aan met de lulkoek wat ik de Staat zou hebben gekost: Dat is de verzekering die we allemaal in Nederland genieten in vergelijkbare gevallen.

Laten we even bij het begin beginnen, de eerste psychose. Ik woonde voor het eerst op kamers. Tja, en alleen dat gegeven, op jezelf gaan wonen, is bij gemiddeld 1 op de 100 mensen voldoende om een psychose aan te zwengelen. Bij mij kwam er ook nog druggebruik bij, iets waar ik pas veel later volledig afscheid van kon nemen. Maar ook van druggebruik kan gezegd worden dat ik in ieder geval niet zeker wist van te voren precies wat voor een ellende ik er mee zou oplopen. En meestal ging het goed toch?!
Dus toen ik begin 2002 schreeuwend een fluitketel door het bovenraam van de keuken van het kamercomplex aan de Zwarteweg in Zwolle gooide … Tja, toen was het ongeval al geschied. En mijn reactie daarop was dermate verwarrend dat ik ook niet veroordeeld ben in de schade. Mijn verzekeraar Aegon heeft het ruitje vergoed. En de zorgverzekering en toen nog de AWBZ hebben de eerste opname bij de Zwolse Poort vergoed. Want dat doen verzekeringen bij ongevallen, zorgen dat je niet helemaal in de goot belandt of sterft.

Dan flashforward, de 2e episode die markant was deed zich voor in 2007. Nadat ik zonder medicijnen de kliniek in Warnsveld had verlaten. Nou kun je zeggen: “Dan regel je toch meteen die medicijnen!” maar een onderdeel van de hele ziekte is dus juist dat ik vond dat ik het wel prima deed zonder die zwaar sederende troep. En in tegenstelling tot populair geloof zijn de pilletjes in de GGZ echt niet iets wat je graag zou moeten willen, het zijn geen partydrugs ofzo. Ik werd er lamlendig, gevoelsarm en apathisch van. Daarnaast kreeg ik pijn bij het lopen door de werking van Antipsychotica. Nou, dat hoefde van mij natuurlijk niet.
Okay, een en ander resulteerde een een hele reeks incidenten waarvan de meest bijgebleven zijn: Het slopen van de flat waar ik mocht logeren – dat zou niemand doen die helder kon nadenken; het pakken/stelen van diverse levensmiddelen – dat zou niemand doen die te eten had; en tot slot het aanmaken van een vuur bij een boerderij. Dat laatste zou niemand doen die gewoon een eigen huis met een CV had.

Goed die 2e serie ongelukken/incidenten die was wel dermate frustrerend dat de wetgever er even bij kwam kijken. En ik werd dus ook onderzocht of ik verzekeringswerk (ongeval) of crimineel (schuldig) was. Uit dat onderzoek, onder leiding van Forensisch psycholoog Ivan van Eynde, kwam duidelijk naar voren dat het een ongeval betrof. Ik was volledig ontoerekeningsvatbaar. Ik kon tijdens de gepleegde feiten niet op mijzelf/hersens vertrouwen. En als gevolg daarvan werd mij geen straf, maar behandeling opgelegd. Dit begon op de FOBA. Een instelling die er om bekend stond dat meer dan 80% van de “klanten” binnen 7 jaar recidiveert. Wegens gewoon te weinig capaciteiten om iets anders te ondernemen of zichzelf te veranderen ten goede. Ik ben nu echter 14 jaar verder en ik ben niet gerecidiveerd. Dus het gaat in mijn geval eigenlijk vrij goed. En dat mijn behandeling verzekerd was, inclusief een start bedragje om een nieuwe woning van in te richten, dat heeft zich allemaal dubbel terug betaald.

Ook zelf heb ik nooit de behoefte gevoeld om een finale schuldige aan te wijzen voor al het leed dat mij is overkomen. Aldus, ik was er zelf alleen altijd bij en mij kon het niet aangerekend worden. Er staat hier wel een blog over mijn mams, maar dat is geen pleidooi voor een schuldvraag. Alsjeblieft niet zeg. Want wie je de schuld geeft, geef je de macht.

Conclusie: De verwarring en de schade en de nare dingen die me zijn overkomen zijn voornamelijk en bijna volledig af te schrijven als een ongeval. Heel jammer misschien allemaal, maar het heeft uiteindelijk letterlijk geen zin om te mekkeren over geknoeide melk, de schade is vergoed. En het leven is verder gegaan.

https://escovan.net

Steun onze DierenBescherming Campagne!

Meer van dit?

Doneer speciaal voor dit stuk

Koop wat leuks voor jezelf of een ander bij Art by Daan Handgemaakte Sieraden

Categories: Autobiografisch

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.